Trouwen

Het huwelijk is een samenlevingsvorm die tot stand komt bij de ambtenaar van de burgerlijke stand. Een aantal zaken over het huwelijk ligt vast in de wet. 

In Nederland kunnen ook twee mannen of twee vrouwen in het huwelijk treden. De regels voor het aangaan, sluiten en beëindigen en de verplichtingen van de partners ten opzichte van elkaar zijn hetzelfde voor paren van verschillend geslacht, maar er zijn ook belangrijke verschillen.

Gemeenschap van goederen

Alle bezittingen en schulden van de partners worden door het aangaan van het huwelijk of geregistreerd partnerschap in beginsel gemeenschappelijk als er vooraf geen huwelijkse voorwaarden of partnerschapsvoorwaarden zijn gemaakt. Iedere schuldeiser van de echtgenoten kan zich verhalen op de gehele gemeenschap. Schenkingen en erfenissen behoren tot te gemeenschap, tenzij de erflater of schenker heeft bepaald dat hetgeen wordt verkregen niet in een huwelijksgemeenschap valt. Een voordeel van de gemeenschap van goederen is dat de echtgenoot die niet of weinig inkomsten uit arbeid heeft, deelt in de opbouw van het vermogen door de ander. Ingeval van overlijden van een echtgenoot is de helft van de gemeenschap van goederen zijn nalatenschap. De andere helft behoort volgens de wet toe aan de andere echtgenoot. Bij echtscheiding wordt het gemeenschappelijk vermogen gedeeld.

Trouwen en wettelijk erfrecht

Indien u geen kinderen heeft bent u vanaf de huwelijksdatum elkaars enige erfgenaam.

Sinds de invoering van het nieuwe erfrecht, op 1 januari 2003, is het voor echtparen (of geregistreerde partners) met kinderen uit het oogpunt van bescherming van de langstlevende echtgenoot tegen de erfrechtelijke aanspraken van de kinderen veel minder belangrijk geworden om een testament te maken, omdat de nieuwe wetgeving, ook als er geen testament is gemaakt, de zogenaamde wettelijke verdeling kent.

Deze wettelijke verdeling komt er in grote lijnen op neer dat de langstlevende eigenaar wordt van alle bezittingen en ook de schulden voor rekening moet nemen; de kinderen houden hun erfdelen tegoed in de vorm van een vordering, die in principe pas opeisbaar is bij het overlijden van de langstlevende echtgenoot. Kinderen kunnen zich er niet tegen verzetten dat hun erfdeel bij de langstlevende blijft, ook niet als die alles opmaakt. Wel kunnen kinderen onder omstandigheden, in het kader van de zogenaamde "wilsrechten", verlangen dat goederen uit de erfenis aan hen worden overgedragen.

De problemen die de langstlevende echtgenoot voor 2003 kon ondervinden als er geen testament was, het punt dat de kinderen als mede-eigenaren overal voor mee moesten tekenen en hun erfdelen konden opeisen, zijn daarmee dus van de baan.

De wettelijke regeling geeft echter niet meer dan een basisvoorziening, zodat het maken van een testament in veel gevallen toch wenselijk is. Zeker wanneer er sprake is van enig vermogen, zoals een eigen huis met een overwaarde, is het maken van een testament interessant; de wetgever snijdt zich (uiteraard) niet in eigen vlees door regelingen te ontwerpen die fiscaal gunstig zijn.

Let op: over de vorderingen van de kinderen (erfdeel) is al bij het overlijden van de eerste ouder successierecht verschuldigd, afhankelijk van de hoogte van het erfdeel. Tip: Bespaar -of betaal helemaal geen - successierecht met een nieuw "langstlevende testament"

Meer informatie?

Neemt u dan op met:
mr. Susan van Sprang
mr. Sandra Esselink-Hansort of mr. Ingrid Boesewinkel